utwórz nowe konto
dodaj pracę
dodaj ogłoszenie

Szukaj

poniedziałek, 09 lipiec 2012 22:40

Fizyka: ruch ciał

napisał:  
ocena
(0 głosów)
Ciepło właściwe – energia termiczna potrzebna do podniesienia temperatury jednej jednostki masy ciała o jedną jednostkę temperatury. W układzie SI ciepło właściwe podaje się w dżulach na kilogram razy kelwin (J/(kg*K)). Ciepło molowe, ilość ciepła potrzebna do ogrzania 1 mola danej substancji o 10C. Ciepło molowe jest równe iloczynowi ciepła właściwego i masy cząsteczkowej. Ciepło molowe jest różne, gdy ogrzewa się substancję pod stałym ciśnieniem (Cp) i gdy ogrzewa się ją w stałej objętości (Cv). Różnice te są duże zwłaszcza dla gazów. Dla gazu doskonałego różnica między Cp a Cv równa jest stałej gazowej R, natomiast dla substancji skondensowanych można ją zaniedbać. Oto definicja układu inercjalnego: Układ inercjalny, jest to układ, w którym spełniona jest pierwsza zasada mechaniki Newtona (zasada bezwładności) czyli Jeżeli: na ciała nie działają żadne siły, lub działające siły się równoważą oraz ciała te poruszają się ruchem jednostajnym po prostej, lub znajdują się w spoczynku względem pewnego układu odniesienia, to układ ten jest inercjalny. Pęd układu punktów materialnych [edytuj] Pęd układu punktów materialnych jest równy sumie wektorowej pędów wszystkich punktów układu. Pęd układu punktów zmienia się tylko wtedy, gdy działa na nie siła zewnętrzna. Jeżeli układ rozpada się w wyniku działania sił wewnętrznych na części, suma pędów części jest równa pędowi układu przed rozpadem, podobnie przy łączeniu się części w układ. Zderzenie ciał możemy traktować jako złączenie i rozłączenie układu ciał. Zasada ta umożliwia wyznaczenie masy lub prędkości w wielu sytuacjach, jest stosowana do np.: wyznaczania prędkości pocisków, przez wyznaczenie wychylenia klocka do którego wbija się pocisk, wyznaczania mas cząstek elementarnych na podstawie śladów (kątów) pod jakimi rozbiegają się produkty rozpadu, wyznaczania cząstkowych śladów rozpadu elementu Dyfuzja gazów, wzajemne przenikanie się gazów w wyniku przemieszczania się cząsteczek jednego gazu pomiędzy cząsteczki drugiego. W medycynie najczęściej dotyczy dyfuzji gazów w płucach. Jest to dyfuzja przez tzw. barierę pęcherzykowo-włośniczkową pomiędzy środowiskiem gazowym pęcherzyków płucnych a środowiskiem płynnym krwi przepływającej przez włośniczki płucne. Dyfuzja tlenu odbywa się z pęcherzyków w kierunku krwi, natomiast tlenku węgla(IV) – odwrotnie. Cząsteczka tlenu, aby dostać się z obszaru pęcherzyka płucnego do cząsteczki hemoglobiny w erytrocycie, musi przenikać przez warstwę surfaktantu, komórki nabłonka oddechowego pęcherzyka, przez płyn międzykomórkowy miąższu płucnego, śródbłonek naczyniowy włośniczki płucnej, osocze, w którym zawieszone są krwinki i błonę komórkową erytrocytu. Podobną drogę, tylko w kierunku odwrotnym, ma do przebycia tlenek węgla(IV). Czynnikiem, który szczególnie wpływa na szybkość dyfuzji gazów w powyższych warunkach, jest różnica ich stężeń, względnie ciśnień cząstkowych (parcjalnych) w obu środowiskach. Dyfuzja gazów w płucach jest podstawowym elementem wymiany gazowej ustroju z otoczeniem. Zablokowanie dyfuzji prowadzi do śmierci wskutek uduszenia (surfaktant). Energia wewnętrzna Energia wewnętrzna jest to jakby suma energii ciała oddana do dyspozycji zjawisk cieplnych. Składa się ona więc przede wszystkim z energii kinetycznej ruchu cząsteczek (czyli od temperatury) oraz energii wiązań międzycząsteczkowych. Piszę „przede wszystkim” bo w pewnych sytuacjach do głosu mogą dojść dodatkowe energie (np. pola magnetycznego, chemiczna, jądrowa), które potrafią zaburzyć ten prosty obraz. Jednak w typowych przypadkach mamy do czynienia z powyższymi dwoma podstawowymi energiami. Energia wewnętrzna ma ścisły związek z temperaturą - im większa jest energia wewnętrzna, tym większa będzie temperatura ciała. Dla rozrzedzonych gazów jest to zależność ścisła - temperatura wzrasta dokładnie w takim stopniu jak energia wewnętrzna. W przypadku cieczy i ciał stałych sprawa się nieco komplikuje. Tutaj na energię wewnętrzną ma wpływ nie tylko temperatura, ale oddziaływania między cząsteczkami. Wpływ tego ostatniego czynnika ujawnia się w szczególności podczas przejść fazowych - zmian stanu skupienia (np. topnienia, czy parowania. Oznaczenie i jednostka energii wewnętrznej Energię wewnętrzną zazwyczaj oznacza się literą U (duże U). Jednostką energii wewnętrznej jest dżul (J), co jest oczywista, jako że jest to jednostka wszystkich rodzajów energii. [U] = J Więcej na temat zmian energii wewnętrznej znajduje się w rozdziale: I zasada termodynamiki. Pierwsza prędkość kosmiczna (VI) (prędkość kołowa, prędkość orbitalna) - potrzebna do osiągnięcia orbity okołoziemskiej VI = 7,91 km/s I prędkość kosmiczna to prędkość, jaką należy nadać obiektowi, aby mógł on orbitować wokół Ziemi lub innego ciała kosmicznego, np. planety. Ściśle jest to prędkość na kołowej orbicie o promieniu równym średniemu promieniowi danego ciała kosmicznego, wokół punktowej (lub kulistej, o sferycznie równomiernym rozkładzie gęstości) masy, równej masie tego ciała. Druga prędkość kosmiczna (VII) (prędkość ucieczki) - potrzebna do opuszczenia orbity okołoziemskiej i osiągnięcia orbity okołosłonecznej VII = 11,19 km/s II prędkość kosmiczna to prędkość, jaką należy nadać obiektowi, aby wyrwał się z grawitacji danego ciała kosmicznego. Ściśle jest to prędkość, jaką musi otrzymać dany obiekt na powierzchni danego ciała kosmicznego, aby tor jego ruchu stał się parabolą lub hiperbolą. Obliczamy ją znajdując różnicę w energii obiektu znajdującego się na powierzchni danego ciała kosmicznego oraz w nieskończoności. Prawo Pascala- cinienie wywierane na zamknięty płyn jest przekazywane jednakowo na kazda czesc płynu oraz na ścianki naczynia bez żadnych strat Równanie ciągłości strugi - jeżeli założymy, że dla płynu nieściśliwego temperatura jest stała i jednakowa dla każdego przekroju rurociągu to objętość płynu wpływającego i odpływającego w ciągu jednej sekundy z dowolnego przekroju przewodu jest stała. V = F1xc1 = F2xc2 = F3xc3 = const Odkształceniem sprężystym nazywamy takie odkształcenie, które ustępuje po usunięciu siły, która je spowodowała. Nie występuje w ciałach idealnie plastycznych (ich przybliżeniem jest np. glina) Osmoza - dyfuzja cząsteczek rozpuszczalnika, np. wody przez membranę półprzepuszczalną, np. błonę komórkową oddzielającą dwa roztwory różniące się potencjałami chemicznymi. Różnica potencjałów chemicznych wynika z różnicy składu (stężenia) roztworów. Jeżeli pomiędzy takimi roztworami istnieje różnica potencjałów chemicznych, pojawia się wówczas proprocjonalne do niej tzw. ciśnienie osmotyczne, ?, które wymusza przepływ cząsteczek przez membranę a czasami może spowodować jej zniszczenie (np. błona komórkowa może zostać rozerwana gdy komórka umieszczona jest w czystej wodzie: błona komórkowa nie przepuszcza jonów soli na zewnątrz, a więc jedyną możliwość wyrównania potencjałów chemicznych jest rozcieńczenie zawartości komórki do poziomu otaczającego ośrodka poprzez "pompowanie" do komórki cząsteczek wody). Siła działająca między każdymi dwoma punktami materialnymi o masach m1 i m2 znajdującymi się w odległości r jest siłą przyciągającą, skierowaną wzdłuż prostej łączącej te punkty. Prawo powszechnego ciążenia zostało sformułowane w odniesieniu do Ziemi i Księżyca, ale, jak to już było powiedziane, słuszne jest dla dowolnych ciał. Ziemia oddziaływuje na inne ciała z siłą F, g dzie M to masa Ziemi a "m" masa ciała. Prawo zachowania energii- stosując sie do ciała , na które działa siła zachowawcza którego jest energia potencjalna = U.Suma energii Ek i Ep=constans.O ile niedziałaja na nie siły. Lepkość cieczy jest wynikiem sił tarcia wewnętrznego pomiędzy cząsteczkami cieczy. Siły takie powstają przy ruchu jednej warstwy cieczy wzdłuż drugiej. Jest to wynikiem jakby zazębienia za pomocą cząsteczek, które przechodzą z jednej warstwy do drugiej przez pomyślane powierzchnie dzielące. Wskutek tego wzajemnego przenikania powstają siły, które działają w kierunku wyrównania różnych predkości przepływu warstw. Wielkość tej siły wyraża równanie. F = nS(dv/dx) gdzie; n współczynnik lepkości dynamicznej lub lepkością dynamiczną. Jest to siła, która jest konieczna, aby dwie powierzchnie jednostkowe danego ośrodka przesunąć wzajemnie w odległość 1 cm z różnicą prękości 1 cm/s. Jednostką lepkości dynamicznej jest paskalosekunda (Pa*s). Tradycyjną jednostką w układzie CGS (centymetr-gram sekunda) jest puaz P: 1P = 10-1Pa*s Lepkośc cieczy zależy od, rodzaju cieczy i temperatury cieczy. Wraz z podwyższeniem temperatury lepkość cieczy silnie maleje. Mało ruchliwe płyny o dużej lepkości, jak oliwa lub gliceryna, to ciecze o dużym tarciu wewnętrznym. Ciecze ruchliwe, jak eter, alkohol etylowy itp. to ciecze o małym tarciu wewnętrznym, czyli o małej lepkości. Ruch jednostajny jest to taki ruch, w którym wartość prędkości (szybkość) jest stała. v = const Czyli w ruchu jednostajnym szybkość nie zmienia się w czasie. Droga w ruchu jednostajnie zmiennym Jak przyrasta droga w ruchu jednostajnym? W ruchu jednostajnym droga co sekundę przyrasta o tę samą ilość metrów. Opisuje to wzór: S = v • t - droga równa się prędkość razy czas. gdzie: S - przebyta droga (w układzie SI w metrach m) v - prędkość ruchu (w układzie SI w m/s) t - czas ruchu (układzie SI w sekundach s) Momentem bezwładności bryły sztywnej względem pewnej osi (definiuje się również inne momenty bezwładności) nazywamy wyrażenie . Wzór ten odczytujemy następująco: Aby znaleźć moment bezwładności ciała należy podzielić w myśli to ciało na fragmenty tak małe, aby każdy można było traktować jak punkt materialny o pewnej masie mi, pomnożyć jego masę przez kwadrat jej odlęgłości od osi obrotu ri2 i wszystkie otrzymane iloczyny do siebie dodać. Ta dosyć skomplikowana recepta może być zastoswana praktycznie tylko do ciał, które składają się ze skończonej liczby niewielkich elementów, które można potraktować w przybliżeniu jak zbiór niezależnych punktów materialnych. W praktyce, do ciał rzeczywistych, a więc takich dla których masa jest rozłożona w sposób ciągły stosuje się postać całkową definicji pozwalającą obliczać rzeczywiste momenty bezwładności: Prawo Archimedesa to podstawowe prawo hydro- i aerostatyki. Stara wersja prawa: Ciało zanurzone w płynie (cieczy lub gazie) traci pozornie na ciężarze tyle, ile waży płyn (ciecz lub gaz) wyparty przez to ciało. Wersja współczesna: Na ciało zanurzone w płynie działa pionowa, skierowana ku górze siła wyporu. Wartość siły jest równa ciężarowi wypartej cieczy (gazu). Siła jest przyłożona w środku ciężkości wypartej cieczy (gazu). Legenda głosi, że Archimedes sformułował to prawo wchodząc do wanny pełnej wody, po czym wybiegł nago na ulicę krzycząc Eureka! (Heureka, gr. ?????? - "znalazłem"). Rozszerzalność cieplna (rozszerzalność termiczna) - własność fizyczna ciał polegająca na zwiększaniu się ich długości (rozszerzalność liniowa) lub objętości (rozszerzalność objętościowa) w miarę wzrostu temperatury. Przyjmuje się, że zmiana długości jest proporcjonalna do temperatury, co wyraża wzór na rozszerzalność liniową i objętościową: x = x0(1 + lambda*delta t) Napięcie powierzchniowe – zjawisko fizyczne występujące na styku powierzchni cieczy z ciałem stałym, gazowym lub inną cieczą. Polega na powstawaniu dodatkowych sił działających na powierzchnię cieczy w sposób kurczący ją (dla powierzchni wypukłej przyciągający do wnętrza cieczy, dla wklęsłej odwrotnie). Zjawisko to ma swoje źródło w siłach przyciągania pomiędzy molekułami cieczy. Występuje ono zawsze na granicy faz termodynamicznych, dlatego zwane jest też napięciem międzyfazowym . Efektem napięcia powierzchniowego jest np. utrudnione zanurzanie w cieczy ciał nie podatnych na zwilżanie tą cieczą (znika ono w momencie całkowitego zanurzenia takiego ciała). Innym zjawiskiem związanym z napięciem powierzchniowym jest podnoszenie się (np. woda) lub opadanie (np. rtęć) cieczy w wąskich rurkach, tzw. kapilarach – zjawisko to należy do zjawisk kapilarnych. Wysokie napięcie powierzchniowe na granicy faz A i B oznacza, że siły spójności (kohezji) wewnątrz faz A-A i B-B są większe niż siły przylegania (adhezji) na granicy faz A-B. Substancjami zmniejszającymi napięcie powierzchniowe są tzw. surfaktanty czyli związki powierzchniowo czynne np. emulgatory oraz mydła i detergenty. Podobne do siebie charakterem ciecze z reguły mieszają się (reguła "podobne w podobnym"), natomiast nie chcą się mieszać ciecze polarne z niepolarnymi (zobacz mieszalność cieczy). Surfaktantami są najczęściej cząsteczki posiadające polarną głowę (np. spolaryzowane grupy funkcyjne ulegające w roztworze jonizacji) oraz apolarny (niepolarny) ogon (np. łańcuch alifatyczny). Ich działanie najczęściej polega na adsorpcji cząsteczek na granicy 2 faz w ten sposób, że część polarna jest skierowana do fazy bardziej polarnej co umożliwia utworzenie emulsji (roztworu koloidalnego). Przykładem emulsji może być majonez – połączenie oleju i wody jest możliwie dzięki emulgatorowi – lecytynie pochodzącej z żółtka jaja kurzego. Wykorzystanie mydła i Prawo Hooke’a Prawo Hooke'a odnosi się do sytuacji, gdy jakaś siła wywołuje odkształcenie ciała - np. wydłużenie, skrócenie, odchylenie, skręcenie. Sformułowanie prawa Hooke’a Prawo Hooke'a odnosi się do najprostszej (jednak często spotykanej w praktyce) sytuacji. Zakładamy tu, że pewna siła odkształcająca (F) wywołuje odkształcenie Dl . W takim przypadku: Odkształcenie jest wprost proporcjonalne do wywołującej je siły. Z określenia tego wynika, że jeżeli siła odkształcająca wzrasta dwukrotnie, to i wydłużenie (skrócenie) też będzie dwukrotnie większe; analogicznie przy trzykrotnie większej sile, uzyskamy trzykrotnie większe wydłużenie (skrócenie)m itd... Rozszerzalność liniową stosuje się tylko dla ciał stałych. Rozszerzalność objętościowa w takiej postaci obejmuje jedynie ciała stałe i ciecze. Objętość gazów zależy nie tylko od temperatury ale też od ciśnienia, dlatego dla gazów, współczynnik rozszerzalności objętościowej zależy od ciśnienia i można obliczyć z równań Clapeyrona Przykłady rozszerzalności temperaturowej ciał stałych: -Połączenia szyn kolejowych -Stalowe konstrukcje mostów -Kable telefoniczne i elektroniczne -Płytki bimetalowe np. w żelazku Rozszerzalność objętościowa i liniowa ciał stałych jest powiązana dokładną relacją ?obj = 3?lin. Relacja ta wynika z tego, że objętość odpowiada 3 wymiarom. Większość ciał zwiększa swą objętość w wyniku wzrostu temperatury, znanych jest kilka wyjątków. Najbardziej znanym jest woda, która w zakresie od 0 °C do 4 °C rozszerza się nietypowo czyli objętość maleje przy wzroście temperatury, a rośnie przy spadku temperatury. Wzór na liniową rozszerzalność cieplną jest prawdziwy jedynie dla ciał polikrystalicznych, ponieważ zawiera średni (co do kierunku) współczynnik rozszerzalności. Większość monokryształów wykazuje anizotropowe właściwości rozszerzalności cieplnej, np. kryształ kalcytu przy zmianie temperatury w jednym kierunku kurczy się, a w drugim rozszerza. Przykładowe wartości rozszerzalności cieplnej ciał stałych (zmiana długości jednego metra substancji przy zmianie temperatury o 10 °C. Rozkład Boltzmanna [edytuj] Jeżeli układ statystyczny (atomów) składa się z wielu prostych układów, z których każdy może przyjmować jeden z dwóch stanów poziom podstawowy o energii E1, lub poziom wzbudzony o energii E2, przy czym E2>E1. Liczba atomów w stanie podstawowym jest określona przez N1, a w stanie wzbudzonym przez N2. Różnica energii między poziomami determinuje pochłonięcie lub emisję fotonu o częstości ?21 określonej wzorem E2 - E1 = deltaE = hv21 ,gdzie: h to stała Plancka Układ ten, zgodnie z rozkładem Boltzmanna, w temperaturze T będzie miał rozkład obsadzeń N2/N1 = exp -(E2 - E1)/kT ,gdzie k to stała Boltzmanna Wnioski z rozkładu Boltzmana: W temperaturze zera bezwzględnego, wszystkie atomy znajdują się w stanie o niższej energii, Wzrost temperatury powoduje wzrost liczby atomów w stanie o większej energii W dowolnej temperaturze w stanie o niższej energii (E1) będzie więcej atomów niż w stanie o wyższej energii (E2). W sztuczny sposób, porzez dostarczenie energii która przeniesie część atomów ze stanu o niższej energii do stanu o wyższej energii, można doprowadzić układ do stanu, w którym w stanie o energii większej będzi więcej atomów niż o energii mniejszej. Układ taki nie jest trwały i dąży do rozkładu zgodnego z rozkładem Boltzmana. Stan inwersji obsadzeń jest warunkiem pracy lasera. Ruch jednostajnie zmienny (definicja) został wstępnie opisany w rozdziale Podział ruchów ze względu na ich przyspieszenie. Przypomnijmy jednak podstawowe własności tego ruchu. Oto one: przyspieszenie w r.j.zm. jest stałe (a = const) prędkość rośnie lub maleje w sposób jednostajny (zmienia się zawsze o tyle samo metrów na sekundę) Inne parametry ruchu jednostajnie zmiennego A droga w ruchu jednostajnie zmiennym? - Droga w r.j.zm. przyrasta lub maleje szybciej niż prędkość. Np. w spadku ciał bez oporu powietrza, który jest typowym przypadkiem ruchu jednostajnie zmiennego, w ciągu pierwszej sekundy ciało przebywa 5 metrów, a w ciągu następnej - aż 15 m. Warto zastanowić się nad tym faktem. Bo ruch jednostajnie zmienny jest znacznie bardziej skomplikowany od prostego ruchu jednostajnego. Wielu uczniów ruchy te ze sobą myli. Najtrudniej jest zapewne odzwyczaić się od "wygodnej" myśli, że prędkość jest stała. Jest to prawdą tylko w ruchu jednostajnym, ale fałszem w ruchu jednostajnie zmiennym. Przykłady ruchu jednostajnie zmiennego Oto typowe przykłady "z życia" (i praktyki zadaniowej) ruchów jednostajnie zmiennych: spadek ciał bez oporu powietrza - ciała spadają z przyspieszeniem ziemskim g. hamowanie samochodu (liczone tylko do momentu zatrzymania) zsuwanie się ciał po równi (pochylni) - ew. patrz rozdział Rozkład sił na równi pochyłej wznoszenie się ciał rzuconych pionowo do góry (też bez uwzględnienia oporu powietrza) - ew. patrz rozdział rzut pionowy. Rzut pionowy Opis ruchu W rzucie pionowym mamy do czynienia z lotem ciała wyrzuconego pionowo do góry z poziomu zerowego (wysokość początkowa = 0). Ciału jest nadawana pionowa prędkość początkowa o wartości v0 skierowana do góry. W przypadku gdy nie musimy uwzględniać oporu powietrza opis ruchu jest następujący: początkowo ciało wznosi się po linii prostej do góry ruchem jednostajnie opóźnionym z opóźnieniem równym g. na ułamek sekundy zatrzymuje się w momencie osiągnięcia maksymalnej wysokości (w zasadzie formalnie rzecz biorąc czas trwania tego zatrzymania wynosi zero) by następnie ruchem jednostajnie przyspieszonym opadać na ziemię z przyspieszeniem równym g. po upadku na powierzchnię ziemi (lub innej planety) ciało zatrzymuje się. Nieraz jednak rozważa się problemy wynikające z założenia, że w ciało może spadać dalej (bo np. początkowo ciało startowało z platformy niesionej przez balony). Wzory na położenie i prędkość niżej wyprowadzone obowiązują wyłącznie do momentu uderzenia ciała o podłoże. Warunki początkowePołożenie początkowe h0 = 0 Najczęstszy warunek, do wielu rozważań można z niego zrezygnować Prędkość początkowa o wartości: v0 Prędkość początkowa jest skierowana do góry Działa przyspieszenie ziemskie o wartości g = 9,81 m/s2 Przyspieszenie jest cały czas skierowane w dół. Rzut poziomy Opis ruchu W rzucie poziomym mamy do czynienia z lotem ciała wyrzuconego na pewnej wysokości H0 nad poziomem zerowym. Ciału jest nadawana pozioma prędkość początkowa o wartości v0. Dzięki takiemu nadaniu prędkości przesuwa się ono cały czas w poziomie. Jednocześnie jednak siła grawitacji zmienia pionowe położenie ciała. W efekcie w pionie będzie ono opadać ruchem jednostajnie przyspieszonym. Dzięki złożeniu tych dwóch ruchów - poziomego: jednostajnego - pionowego: jednostajnie przyspieszonego W efekcie złożenia tych ruchów ciało porusza się łukiem (po paraboli, jeśli nie uwzględniamy oporu powietrza), by po pewnym czasie opaść na ziemię. Warunki początkowe:Wysokość początkowa: H0 Ciało rzucamy z pewnej wysokości Prędkość początkowa: v0 prędkość początkowa jest skierowana poziomo. Później prędkość się zakrzywia Przyspieszenie ma wartość g: przyspieszenie w tym ruchu jest stałe i cały czas jest skierowane pionowo w dół. W przypadku gdy nie musimy uwzględniać oporu powietrza, torem ruchu ciała jest parabola, a ruch ciała rozkłada się na dwa ruchy prostsze: ruch w poziomie – odbywa się ze stałą prędkością o wartości prędkości początkowej v0 ruch w pionie – będący w istocie spadkiem swobodnym, jest ruchem jednostajnie przyspieszonym z przyspieszeniem równym g i z prędkością początkową równą zero. Wzory na położenie i prędkość niżej wyprowadzone obowiązują wyłącznie do momentu uderzenia ciała o podłoże. Wzory opisujące rzut poziomy Wysokość na jakiej znajduje się ciało po czasie t: Rzut ukośny Opis ruchu W rzucie ukośnym mamy do czynienia z lotem ciała wyrzuconego z poziomu zerowego (y0 = 0). Ciału jest nadawana prędkość o wartości v0, skierowana pod kątem ? do poziomu. Ciało porusza się łukiem, by po pewnym czasie opaść na ziemię. Wygodnie jest umieścić rysunek rzutu ukośnego w układzie współrzędnych, co ułatwia orientację w nazwach zmiennych i pozwala na wyprowadzenie równania toru. Odległość jaką przebywa ciało w poziomie do momentu upadku na poziom początkowy nazwiemy zasięgiem (Z) rzutu ukośnego. Początkowe położenie: x = 0 y = 0 Kąt, jaki prędkość początkowa tworzy z poziomem: ? Prędkość początkowa ma wartość v0 Prędkość pocz. pozioma: v0x = v0 ? cos ? Prędkość pocz. pionowa: v0y = v0 ? sin ? Przyspieszenie ma wartość g. Przyspieszenie w tym ruchu jest stałe i jest skierowane pionowo w dół. W przypadku gdy nie musimy uwzględniać oporu powietrza, torem ruchu ciała jest parabola. Ruch ciała rozkłada się wtedy na dwa ruchy prostsze: ruch w poziomie (współrzędna X-owa) – odbywa się ze stałą prędkością o wartości składowej poziomej prędkości początkowej v0X ruch w pionie (współrzędna Y-owa) – jest w istocie rzutem pionowym, czyli ruchem jednostajnie zmiennym z prędkością początkową równą składowej pionowej v0Y. Prędkość pozioma vx (w dowolnej chwili czasu t): vx = v0x = const vx = v0?cos ? Prędkość pionowa vy po czasie t: vy = v0?sin ? - g?t Odległość pozioma przebyta w poziomie po czasie t: x = vox ?t = v0?t?cos ?
czytany 195 razy
Więcej w tej kategorii: « Fizyka
Zaloguj się, by skomentować

Logowanie

Zaloguj z Facebookiem